Dag 6: Plaingfaing - Colmar

Gisteren waren we na een vlotte rit op tijd binnen. We hadden dus tijd voor een gekleurd wasje op 30 graden, zonder wasproducten.
Tijdens de wasbeurt van anderhalf uur, hadden we ruim de tijd om in de bar de nieuwe drank Suze Bière (iets zoals Picon Bière) te degusteren, het ritverslag te maken, foto's van de dag te versturen en de gedownloade krant te lezen. We hebben er ook één gedronken op de kwalificatie voor de Europa League van Willy's favoriete voetbalclub: de boeren van Zulte-Waregem. Wat zullen de KVK supporters weer jaloers zijn. Binnen 500 jaar hebben ze nog zo geen palmares!
Tijdens het avondmaal - een driegangen menu met wijn (wit, rose, rood a gogo) - was de was aan het drogen. 
Na het eten: de was ophalen, mooi opbergen en vroeg in bed.

De weergoden bleven met ons: we konden onze zesde rit starten in zomerkledij. 
We startten direct op ons klein mes, want we zaten onmiddellijk in de klim van de col: 7 km klimmen aan 5/6 %. Peaunuts! We verdeelden het werk: Jan bergop, Willy naar beneden.  Op de top (949 m) namen we een paar foto's.
Het ging bergaf tot Colmar, waar we een halve rustdag planden. Onderweg bezochten we het zeer pittoreske Kaysersberg. Bij het Office de Tourisme boekten wij het hotel Rapp, waar we enkele jaren geleden met de Tinekesvrienden logeerden en waar er van de acht maar twee hun choucroute opgegeten hadden.
Vanuit Kaysersberg volgden we de grote weg niet, maar reden we wat omhoog om de smalle weggetjes tussen de wijngaarden te volgen, adembenemend mooi.
Zo bereikten we Riquewihr voor een blitzbezoek.
We kochten onderweg nog wat provisie, die we opaten aan de visvijver. Een stokbroodje met een doos sardienen en wat olijven, meer moest dat niet zijn. We waren één dag te vroeg, want morgen is er aan de vijver everzwijn aan het spit, voor ons kan dat al schweinefleisch zijn.

We waren om 13.45 uur aan het hotel. Tijd voor wat platte rust.
Willy, die gisteren de rits van zijn koerstrui brak tijdens het wassen, ging op zoek naar een sportwinkel, met de bus 20 minuten van het centrum. Ondertussen ging Jan boodschappen doen voor morgen.
 
Er begonnen wat cumulus congestus op te komen, wat niets goeds belooft voor morgen. 
Maar eerst gaan wij nog choucroute eten met een plaatsgebonden wijntje. We zien wel wat morgen brengt. 

Hier volgt nog onze gebruiksaanwijzing bij het  boeken van logies: 
wij stellen altijd volgende vragen en in deze volgorde:
Avez-vous du WiFi? Si oui, on reste. si non, on reste peut-être.
Pouvons-nous boire quelque chose ? Si oui, on boit, si non, on ne boit pas.
Avez-vous une chambre avec deux lits ? Si oui, on reste, si non, on va ailleurs (parce que Jean veut dormir seul).
Pouvons-nous manger ici? Si oui , on reste, si non, on mange ailleurs ou on ne mange pas.
Naargelang het antwoord boeken wij.


Ritgegevens:
Aantal km: 51
Gemiddelde: 17,5 km/uur
Hoogtemeters: 497

Kayserberg

Kaysersberg

Kaysersberg

Kaysersberg

Kaysersberg

De fietsende wijnboer

Zo wordt het brood vervoerd

Colmar

Colmar

Ons middagmaal op een privé domein

Colmar

Colmar

In de klim van de col de bonhomme

Dag 5: Nancy – Plaingfaing

Ons verblijf op het kasteel was helaas vlug voorbij. 
Ons avondmaal gisteren was top.  We hebben samen fettucini met spaghettisaus en kaas gekookt, overgoten met een flesje rode Bergerac. Heerlijk! Goedkoop kasteel hé! Het bleek dan ook een jeugdherberg te zijn, gelegen in een 9 ha groot park. Kostprijs voor kamer en ontbijt : 16,80 euro per persoon. Voor Willy een première  op z'n 61ste. Dat is nog drie jaar vroeger dan Jan. Hier het relaas van de avond en nacht.
 
Terwijl Jan het ritverslag intypte op de PC aan de receptie, leerde Willy enkele jonge gastjes pingpongen. (Zoon Kevin en schoonzoons Sven en Simon zullen wel weten wat dat betekent). Jan was bijna klaar met het verslag, toen hij plots alles kwijt was. Opnieuw beginnen dus: Willy typte deze keer, Jan dicteerde.
Nadat het verslag dosorgestuurd was, zaten we nog wat op de bank voor het kasteel. Plots zagen we licht op onze kamer. Men had ons gezegd dat wij een kamer (één met vijf bedden voor twee) voor ons alleen hadden. We dachten dat het een Rus was, maar na enkele minuten bleek dat het nen Ollander was: een jonkman van 38 uit Nijmegen, die met de trein van de ene jeugdherberg naar de andere reisde.
Voor het slapen gaan, vroeg Jan hem of hij snurkte (ronkte). "Nee, nee, mijn vader wel." Jan gaf Willy de raad om zijn oordopjes klaar te leggen. Hij ronkte niet, maar veel andere geluiden maakte hij wel. Hij lag eerst wat te rammelen met een mentedoos, of waren het zijn marbels? Nu en dan haalde hij wat fluimen naar boven en als hij hoestte weerklonk dat tussen de aluminium kasten. Alsof dat nog niet genoeg was, liet hij nu en dan een wind waardoor de kathedraal van Nancy daverde op haar grondvesten. Als hij naar het toilet ging en terugkwam, sloot hij de deur. Als Willy dan naar het toilet wou, moest hij op zoek naar de sleutel, want die zat niet op het slot. Toen Willy dan naar het toilet was, stond die gast onmiddellijk op om te controleren of Willy de deur niet had gesloten.
Rond 3 uur 's morgens viel hij wat stil, maar om 5.30 uur waren onze giechelende buurmeisjes daar al. Het was nog geen 7 uur en onze vriend was de pijp uit. Hij vroeg nog: "Heb ik geronkt?" Wat een nacht! Once in a lifetime, zou ik zeggen, maar wat een ervaring rijker. Jan straalde van contentement en stond perplex van Willy's aanpassingsvermogen als tjoolder. Jan zei dat hij voor vanavond een adres had in une auberge de jeunesse in Saint-Dié-des-Vosges en Willy moest even nadenken ...

Na een eerlijk ontbijt startten we om 8.30 uur onze rit richting Vogezen.
Eerst moesten we uit Sedan geraken om dan op rustiger en vlakke wegen door de Meurthe et Moselle naar de Vogezen te trekken.
Onderweg vroegen we aan een senior om met Jans smartphone een foto te maken van ons op een antiek treintje. "Ja, het is al van voor de tijd van de rolletjes dat ik nog een foto nam."
We reden verder tot Rambervillers waar Jan inkopen deed in de Match. Iets buiten het dorp aten we ons slaatje van pasta met tonijn op.
Na de middag volgde de eerste col op onze route, de col du haut bois (492 m): 12 km aan 3 à 4%.

In Saint-Dié-des-Vosges, normaalgezien de aankomstplaats van deze rit, zochten we bij het office du tourisme logement voor vanavond.
We vorderden zo goed en het weer bleef uitstekend. Daarom besloten we er nog een stukje aan te breien.
We reden door naar Plaingfaing, waar we logeren in een vakantiedomein aan de voet van de beklimming van de Col du Bonhomme (tot 1000 m).
Omdat we morgen maar 45 km zullen fietsen, profiteren we ervan om hier een wasje te doen.

Ritgegevens
Afstand: 117 km
Gemiddelde: 19,6 km/uur
Hoogtemeters: 645

Zou Willy dan toch met de trein naar huis gaan?

Jan mocht opnieuw inkopen doen, deze keer zonder kar.

Jan geeft fotografieles

Dag 4: Verdun – Nancy

De ene B&B is de andere niet... Hier werden we als koningen ontvangen. We kregen een drankje bij aankomst, een heerlijke maaltijd (o.a. quiche lorraine en mirabeltaart) en ... wijn à volonté met als toetje een eau de vie van mirabellen.
Een statement is bevestigd: tijdens de dag is het Willy die het meeste drinkt, 's avonds Jan.
Aan tafel maakten we kennis met een Engels koppel op weg naar de Elzas.
Ook de baas kwam wat interessante oorlogsverhalen vertellen.
Het werd iets later dan gisteren, maar het was de moeite waard.
Ook het ontbijt was op en top in orde. Een chambre d'hotes om aan te raden: la métairie du manoir in Watronville.

Bon, terug naar de orde van de dag, want er moest opnieuw gefietst worden.
Opnieuw hadden we heerlijk fietsweer: zonnig en windstil.

Na de relatief vlakke rit van gisteren (maar wat noem je vlak in Frankrijk?) reden wij de eerste 35 km vlak door de Alsace Lorraine, een fruitstreek (mirabellen, abrikozen, appels ...) bij uitstek.
Tijdens de koffiestop probeerde Jan zijn hondenbieper uit op een kat. Ook dat werkte: de staart en de oren van de kat kwamen recht.
In hetzelfde dorpje gingen we een boulangerie binnen en kochten een broodje gezond.
Willy wou z'n voorraad niet aanspreken. "Sparen voor later," zei hij. Vermoedelijk droomt hij 's nachts nog van de tweede dag, toen hij bijna niks te eten kreeg.

Na de koffiepauze reden we het departement van de Meurthe en Moselle binnen. De hellingen werden langer, maar niet steiler (3 à 7%).
Nabij Thiaucourt bezochten we een Amerikaans kerkhof (St. Michiel Cemetery): 4 153 zerken. Indrukwekkend! Op het kerkhof ontmoetten we een oud-strijder uit WOI, vergezeld van zijn vader (zeker en vast de oudste man ter wereld, red.) die bezig is aan een boek (zie website: www.bleuet14.fr).

Rond 13 uur aten we ons belegd broodje nabij Pont-à-Mousson.
Nadien een wat saai stuk weg, want wij naderden de grote stad Nancy. Daar aangekomen om 15 uur, gingen we op zoek naar het Office de Tourisme. Ja, dat wordt een aangename bezigheid van Willy.
Waar slaping vinden gisteren peanuts was, wat het dat vandaag helemaal niet. Buiten de stad en op onze rit van morgen was er niks te vinden binnen de 30 km.
Jan had nog een adres mee van thuis: het bleek een kasteel te zijn. We hadden geen andere keuze, dus hapten we maar toe.

Nadien bezochten we het oude Nancy (stad) met zijn majestueus Stanislasplein. Echt de moeite waard!
We reden door het park, waar oudere vrijgezellen (mannen en vrouwen) dansten op muziek van Banana Mouskouri


m.
Jan had nog een adres mee van thuis , het bleek een kasteel te zijn. Geen andere keuze en dus maar toehappen. 
Nadien bezochten wij het oude Nancy (stad) met zijn majestueus Stanislasplein, echt de moeite waard.
We reden door het park waar oudere vrijgezellen (mannelijk en vrouwelijk) aan de dans waren op muziek van Banana Mouskouri, Adamo en andere kwelers. Jan moest Willy wegtrekken, want zelfs met zijn koerskledij aan, was hij er bijna ingevlogen.

Nadien ging het richting ons verblijf in Villers-lès-Nancy (4 km buiten Nancy): Château de Remicourt. Daar kwamen we om 17 uur aan.
Geen Wi-Fi ... Jan voelde zich als een weeskind.
Straks moeten we nog dineren bij de kasteelheer en zijn dame ...
 
Ritgegevens:
Verdun – Nancy: 102km
Gemiddelde: 19 km/uur
Hoogtemeters: 595
 
Vanavond geen foto's, dus morgen zeker kijken, want het zal de moeite lonen.

Amerikaans Cemetery van St. Mihiel

Amerikaans Cemetery van St. Mihiel

Samen bij een oudstrijder

Onze picknickplaats

Nancy

Nancy

Nancy

Nancy

Nancy

Onze slaapplaats

Willy's hulp bij de maaltijd

Ons avondmaal

Kathedraal Nancy

Zolang de voorraad strekt

Onze fietsstalling in ons kasteel

Dag 3: Sedan – Verdun

Gisterenavond kropen we vroeg in bed, na de lekkere pizza 'neptune' met vier Orvallekes (voor elk twee).
Het is koud en ietwat mistig bij het ontwaken, maar al snel breekt de zon door. De was is niet droog. Pech voor Jans eerste was in jaren, dan nog opgehangen tussen de slaapkleedjes van de boerendochter.

De waslijn wordt gedeeld

Bij het ontbijt krijgen wij nog geen woord uit het boerke. Hij lacht alleen als hij zijn geld in 't zwart ontvangt.
Willy rijdt met zijn 'teetebusse' op zijn rug tot bij de bakker, om er daar zijn brood in te steken. Maar wat dacht je? De bakkerij is gesloten op woensdag. Op naar Sedan voor brood dus.
Ietsje buiten Sedan gaat Jan winkelen in de Géant Casino. Hij komt er buiten met een volle winkelkar. 

Jans taak

Vandaag  was het voor wielertoeristen een dag om echt van te genieten: windstil, 23 graden en een  schitterend landschap. Wij hebben vandaag onze vrouw (lees: gps) links laten liggen en hebben de ganse dag geflirt met ....... de Maas.
Geen koffiestop vandaag want in 6 uur (of 85 km) was er geen enkele bar, bakker of winkel te vinden.
 
We picknicken deze keer zeer uitgebreid langs de boorden van de Maas.

Ons middagmaal

 
Dan komen we aan een stationneke, waar Jan Willy op de trein wil zetten, richting ... Maar omdat er in de eerste veertien dagen geen trein meer komt, is hij maar verder gereden. 

Willy zat al op de trein, maar ...

Jan is weer zielsgelukkig wanneer hij een das (geen plastron) vindt in de graskant.

Jan met een das (geen plastron hé)

We rijden verder tot Verdun waar we wat aan sightseeing doen.
Omdat bet zo vlot gaat, besluiten we om er nog een stuk aan te breien. Maar eerst moeten wij een slaapplaats vinden voor vanavond. Een vriendelijk kind in het bureau de tourisme boekt voor ons .
Aldus doen we er nog 15 km bij en zetten ons op de 'zulle' van de chambre d'hotes tot Madame er aankomt. Het is dan al 17 uur.

We nemen vlug een douchke, want Madame wil ons een welkomstdrink aanbieden.

Zo zie je maar: Willy leert vlug bij. Deze morgen wou hij onmiddellijk brood kopen, maar natuurlijk hadden we pech. Intussen is er al een  rolpatroon ontstaan: Willy houdt de portemonnee bij en ik krijg een kattebelletje mee om te winkelen. Toen ik buitenkwam met een voorraad mee voor  twee dagen, glunderde hij. Want zo zie je maar: vandaag was er onderweg nergens iets te vinden. Het nadeel van die voorraad is dat er gewicht bij komt.

De ritgegevens
Sedan - Verdun (Watronville): 112 km
Gemiddelde: 19 km/uur
Hoogtemeters: 766

Hoe ik was droog

Bisschoppelijk Paleis

De tjoler

Kerkje in Wiseppe

We zijn er bijna

Verdun

Verdun

Kathedraal van Verdun

Bisschoppelijk Paleis met kathedraal

Monument Oorlogsslachtoffers WOII