Dag 11: Ried im Oberinntal (Tirol) - Glorenza (Alto Adige - Italië)

Onze gastvrouw Frau Lutt had nog nooit van wifi gehoord, maar ze had wel al "Fernsehen". Wij konden zowaar naar de Vuelta kijken! 
Jan had natuurlijk nogal snel WiFi gevonden in het dorp, in het restaurant waar we gisterenavond ook aten. 
Het was zalig tafelen op het terras, met uitzicht op de ons omringende bergen. Het koelde weinig af. We aten ein Wienerschnitzel mit Gemüse oder ein Zwiebelrostbraten mit Speck und Bohnen (niet Tom Boonen) und Kartoffeln, jawul.  Herrlich, es hat geschmeckt. 
Der Jaan stoorde alle andere restogasten met zijn skypehype.

We leven als paters en kropen om 20.15 u. in bed.
 
Vanmorgen namen we een uitgebred  ontbijt en gingen dan te voet onze noodzakelijke inkopen doen in het dorp. 
Om 8.30 uur vertrokken we voor de mooiste rit tot nu toe. Het was een relatief korte maar pittige rit met niets anders dan postkaartansichten. En ... heerlijk fietsweer (wat zijn wij bofkonten! ).

We startten in Ried en reden het Oberinntal binnen, weer langs fietspaden waar we alleen nu en dan met pak en zak geladen fietsers tegenkwamen. Willy begon zowaar te zingen van Heidi in de bergen en Anton aus Tirol.
We reden door velden waar de boeren aan het hooien waren. Vroeger gebruikten ze daarvoor hooioppers (lees wel hooioppers) om het hooi in mijten te stapelen om te drogen (zie foto). Nu zijn ze ook al gemoderniseerd en emballeren ze het hooi in plastiek. Wij stopten regelmatig om dit alles te vereeuwigen. 
We reden even Zwitserland binnen om de drukke hoofdweg over de Reschenpass te vermijden. Daar werden we op een onverhard pad naar de Finstermünzpass gestuurd, waar we foto's maakten van de Innschlucht, een kloof langs de Inn. Plots ging het pad steil omhoog: 600 meter aan 23 %. Sterke Jan fietste naar boven, Willy deed het te voet (hij wil zelfs Rome te voet halen). Plots bereikten we toch de drukke hoofdweg, met veel tunnels, over de Reschenpass. Daar werd ons aangeraden om een shuttle te nemen naar Nauders. Maar - wat dacht je? - de shuttle rijdt niet meer na de vakantie. Terug naar af dus, 23 % naar beneden, ook met de billen dichtgeknepen. We kwamen op een rustiger fietsroute naar de voet van de Reschenpass, in het drielandenpunt Oostenrijk-Zwiterserland-Italië. 
Iets voor 12 uur begonnen we aan de 7 km lange klim van de Reschenpass (1 520 meter) richting Nauders. We deden er ruim een uur over. We namen immers onze tijd voor nu en dan een fotootje. 
Even buiten Nauders aten wij onze ciabatta op, om dan de laatste 25 km - serieus vals plat - aan te vatten richting Glurns, eindpunt van onze schitterende rit. Wij reden daarheen op een afgelegen fietspad langs de Reschensee en de Haidensee, hetzelfde fietspad dat ons morgen langs de Adige (de tweede langste rivier van Italie) naar Merano moet brengen. 

Glurns is een sfeervol mini-stadje, helemaal omsloten door een stadsmuur met torens en poorten uit 1580. We vonden er een gasthof in het centrum. 
Jan kon niet direct op WiFi en was nog sneller gewassen dan anders om op zoek te gaan naar verbinding. Niet evident hier: er is alleen verbinding onder de vrijboom op het plein. Dat belooft voor vanavond, als we met onze dames willen skypen. 

Ritgegevens
Aantal km: 71,2 
Gemiddelde: 15,1 km/uur
Hoogtemeters: 1118

Materiaal voor de hooioppers

Wat Willy allemaal doet om samen op een foto te staan

Als het nodig is wil Willy zelfs te voet naar Rome

Beklimming van de Reschenpas in groene trui

De Innschlucht kloof

Kasteel in Nauers

Het drielandenpunt op de Reschenpas

Jan kan dat ook: samen op de foto

De Rechensee

Haidersee

Bij aankomst onmiddellijk ein grosse bier

Ingangspoort van Glurns of Glorenza

Een andere poort in Glurns

Op weg naar Glurns

Samen onder de Wifi boom

De Alpen zijn achter de rug: santé